Kryształ i płomień

Italo Calvino:

W jednej z naukowych książek, w które wtykam niekiedy nos, szukając bodźców dla wyobraźni, wyczytałem niedawno, że modelem dla kształtowania się żywych istot jest „z jednej strony k r y s z t a ł (wzór niezmienności i regularności poszczególnych struktur), z drugiej zaś p ł o m i e ń (wzór trwałej formy zewnętrznej pomimo nieustannego ruchu odśrodkowego)”. […] Przeciwstawione sobie figury płomienia i kryształu służą zobrazowaniu rozmaitych rozwiązań, wobec których stają nauki biologiczne, a następnie służą także teoriom o języku i o zdolnościach przyswajania wiedzy. […] Kryształ i płomień, dwie figury doskonale piękne, od których trudno oderwać spojrzenie, dwa sposoby przyrostu w czasie kosztem przylegającej materii, dwa moralne symbole, dwa absoluty, dwie kategorie służące klasyfikacji faktów, idei, stylów i doznań (Calvino 1996: 64).

Nasza historia: nigdy kryształ, zawsze – płomień. W podręcznikach historii napiszą, że dziesiątego kwietnia 2010 ledwie się tliliśmy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s